Heel langzaam..

krabbel ik weer op.
Soms betrap ik mezelf erop dat ik weer een beetje geniet van sommige dingen.
Van mijn moestuintje...dat wel een beetje achter loopt vergeleken met vorig jaar, maar de eerste erwtjes, peultjes en boontjes staan buiten.
Ook de aardbeien doen het goed...de eerste bloemen zitten er al in.
En zelfs de eerste rabarber is al geoogst

En gisteren heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer bezoek gehad wat bleef eten...en ik heb er van genoten !!
Mijn schoonzus en haar drie kinderen zien we niet zo vaak, omdat ze twee uur rijden bij ons vandaan wonen, maar gisteren was ze bij oudste dochter en kwam bij ons eten.....en ik heb er heel erg van genoten.
Vandaag ben ik wel vreselijk moe, maar het was en is het waard.
Alleen de straat op is nog wel een probleem, maar ook dat komt goed....ik voel het...het komt goed.
Gisteren heb ik de vuilnisbak die aan de straat stond binnengehaald.....normaal een klusje waar je niet bij nadenkt, maar voor mij een overwinning.
Manlief is een GROTE steun en helpt me waar hij kan....en ik ben zoooo blij met hem !

Groet jenneke

Het grote nieuws

Zoals ik in het vorige blogje al vertelde heb ik heel groot nieuws !!!!
Ik mocht het niet eerder vertellen en ook nu is het nog heel pril, maar als alles goed gaat worden we tegen het eind van dit jaar voor de tweede keer omi en opi....nou is dat geen heel groot en fijn nieuws ???
We hadden het niet verwacht, maar de kleineman vertelde ons dat hij een broertje of zusje krijgt en toen kon onze dochter het ook niet meer voor zich houden.

Groetjes jenneke

Klein berichtje

Het gaat redelijk met me, want de medicijnen lijken aan te slaan.
Maar alleen naar buiten zit er nog niet in jammer genoeg...zodra ik bij het tuinhekje kom begint de ellende.
Het slapen gaat iets beter, maar de dromen blijven hun best doen om mijn nachtrust te verzieken.
Dan is er ook nog het grote gemis van de kleine Bink...manlief wilde me een pup cadeau doen maar dat wil ik niet !
Als ik straks beter ben wil ik een kansloos hondje uit het asiel halen, want de kleine Bink heb ik van internet geplukt.
In ons huis en in ons hart is ruimte genoeg voor zo'n beestje.

Ook heb ik HEEL groot en fijn nieuws, maar dat vertel ik jullie een andere keer...sorry

Fijn weekend, groet jenneke

Het leven van Bink

Vorig jaar april zat ik te neuzen op marktplaats...en wat er gebeurde met me weet ik niet, maar als een magneet werd ik bijna gedwongen om op dieren en dierenbenodigdheden te klikken.
Wel vaker kijk ik op marktplaats voor tweedehands dingen, maar bij de dieren ga ik NOOIT kijken....uit zelfbescherming.
Maar die dag vorig jaar klikte ik en bijna gelijk kwam de foto van Bink in beeld.
En ik....ik was verkocht....en moest en zou dat bulletje hebben.
Bijna negen jaar oud en zo'n zielig en mager koppie
Ik belde gelijk het nummer wat erbij stond, maar kreeg geen gehoor.
Toen manlief een uur later thuis kwam liet ik hem de advertentie zien en ook hij was verkocht.
Manlief belde en kreeg wel contact...het eerste wat de man zei was....hij moet honderd euro opbrengen, anders gaat hij niet weg !!!
We zijn bijna gelijk in de auto gesprongen, want het was ruim twee uur rijden.
Wat we aantroffen toen die deur open ging wil je niet weten.....dat ga ik maar niet vertellen..te erg...
Om een lang verhaal kort te maken....we hebben honderd euro op tafel gelegd en Bink meegenomen.
Thuis kwamen we erachter dat we de vijfde eigenaar waren van Bink en dat hij al zes jaar geen inenting had gehad en dat zijn gebit er vreselijk uitzag...en hij vreselijk mager was.
De andere dag hebben we gelijk een afspraak gemaakt bij de dierenarts en heeft hij zijn enting gehad en hij kreeg een afspraak om onder narcose zijn gebit te behandelen.
De dierenarts heeft gedaan wat nog mogelijk was, maar er viel niet veel meer te doen aan het bekkie, dus kreeg hij aangepast voer.
Bink was een schuw en afstandelijk hondje en als het op eten aankwam was hij er als de kippen bij.
Met sjaan ging het gelijk goed, maar bij het eten moesten we erbij blijven...omdat Bink het liefst ook het voer van Sjaan wilde opeten.
Heel langzaam wonnen we zijn vertrouwen en soms mochten we hem zelfs knuffelen en de laatste paar weken zocht hij ons zelf op en ging dan tegen ons aanhangen.
Het ging steeds beter tussen Bink en Sjaan en het werden vriendjes die zelfs samen in de mand of op de bank kropen.
Tot ongeveer 2 weken geleden...Bink deed soms zijn behoefte in huis en wij snapte er niets van....we ruimde de boel op zonder ook maar wat tegen hem te zeggen en lieten hem maar extra uit.
Maar ook het uitlaten ging niet meer goed...hij sjokte achter ons aan.
Vorige week kwam de dag dat hij zomaar uit het niets opeens een dikke buik kreeg en wij belde direct de dierenarts.
Er werden foto's gemaakt en bloed afgenomen....en dan komt de uitslag....
Een gezwel in zijn buikje.....
Hij kreeg plastabletten en pijnstillers....afgelopen vrijdag als laatste redmiddel antibiotica en prednison.
Hij leek wat op te knappen, maar gister morgen was het foute boel !!
Hij begon over te geven en liet alles lopen....binnen het kwartier waren we bij de dierenarts en die dacht dat het gezwel geknapt was.
Om hem niet verder te laten lijden hebben we de moeilijke beslissing genomen om hem de rust te geven die hij verdiend, want een operatie was niet meer mogelijk in verband met zijn hart en leeftijd.
Vandaag word hij gecremeerd en uitgestrooid bij onze andere schatten.......en wij kijken samen met Sjaan terug op een HEEL fijn en mooi jaar...nu nog erg verdrietig, maar hopelijk later alleen met de mooie herinneringen.
Sjaan is wat uit haar doen en mist haar vriendje, maar met veel liefde en aandacht komt het wel goed met haar.

Groetjes jenneke

Onze Bink

Vandaag hebben we met veel verdriet onze Bink in moeten laten slapen......
Anderhalve week geleden Kreeg onze Bink opeens een erg dikke buik en werd erg ziek.
We gingen de strijd aan en hebben van alles geprobeerd samen met de dierenarts, maar het mocht niet baten.
Onze Bink had een tumor in zijn buikje en kon deze strijd niet winnen.
Onze Bink was bijna tien jaar oud en een vreselijke lieverd.
We zijn er erg verdrietig om, maar zijn ook dankbaar dat wij zijn baasjes mochten zijn.


Dag lieve oude baas, rust zacht.

Even pas op de plaats....

Na gisteren bij GGnet te zijn geweest maak ik even een pas op de plaats en heb besloten even niet te bloggen.
Ik moet een behandelplan in voor PTSS : posttraumatische stresstoornis en voor paniekaanvallen met agorischefobie.
Ook krijg ik medicijnen, die me moeten ondersteunen.
Verder kreeg ik afgelopen weekend een mail die me heel erg raakte en waar ik even in gedachten erg mee bezig ben.
Iedereen bedankt voor alle lieve reacties en de steun via mijn blog, maar op dit moment moet ik even een andere keus maken en hoop (misschien) over een paar weken hier weer te zijn.

Lieve groetjes jenneke

Het is...

Stil hier op mijn blog, want ik kan soms de woorden om te bloggen niet vinden.
Ik wil wel heel veel delen met jullie, maar sommige dingen kan ik (nog) niet delen.
Maandag ga ik weer naar GGnet en dan hoor ik wat het behandelplan is ook heb ik een afspraak gekregen voor een psychiater, want hij wil naar mijn medicijnen kijken.
Verder gaat het hier op en af....soms raas ik als een wervelwind door mijn huis en kan de rem niet vinden, maar de andere kant is dan een zware vermoeidheid die me opeens overvalt.
De nachten zijn op dit moment vreselijk...weinig slaap, want de angst overheerst soms.
En als je me nu vraagt waarvoor angst??....voor bijna alles...afgelopen week zag ik een grote spin in mijn bed en schreeuwde moord en brand, maar er was geen spin.......en alleen ik zag de spin.
Ben je dan aan het gek worden of niet !!
De straat durf ik zonder manlief niet op...hij doet de boodschappen en laat de honden uit.
Soms sta ik wel een half uur met mijn jas aan bij de deur, maar kan de stap naar buiten niet zetten.
Ik hoop toch zo dat er gauw verbetering komt, want zelf zie ik ook wel dat het zo niet door kan gaan.
Mijn hoop is dat maandag het behandelplan uitkomst bied.

Toch is niet alles kommer en kwel hoor....financieel gaat het gelukkig wel goed.
Ook het genieten van de kleineman lukt nog wel, want als hij weer aankomt met een mooie tekening of een dikke knuffel smelt ik.
Ook geniet ik van de narcissen en de paastak die manlief meebracht om een beetje lente in huis te halen.
Ook lees ik regelmatig jullie blogjes...reageren doe ik niet veel, maar ook dat komt wel weer.

Fijn weekend, groetjes jenneke